Interview Mariëlle

Marielle is reizigersverpleegkundige bij de GGD ZHZ als corona uitbreekt. Tijdens de coronacrisis legt ze haar reguliere werk neer en is vanaf het allereerste moment betrokken bij de pandemie en in die tijd het testen van inwoners thuis. Marielle vertelt over haar ervaring.

"We hebben kamer 1.04 bij de Dienst Gezondheid & Jeugd omgetoverd tot calamiteiten/crisishok. Dat is een kamer van ongeveer 3 bij 6 meter voor de beeldvorming. Op flappen aan de muur schreven we de mogelijke besmettingen in de regio. We hebben allereerst van een collega geleerd hoe we een coronatest moesten afnemen. Zelfs dat was nieuw, ook voor ons.

We hebben op elkaar geoefend en we vonden het geen pretje. Ondertussen zijn we allemaal wel een beetje gewend, maar toen dachten we echt 'Wat is dit nou' met een stok in je neus en keel. Ook de beschermingspakken moesten we aan en mondmaskers op. Een andere kamer richtte we in als voorraadkast. De reizigersspreekuren werden gecanceld en alle verpleegkundigen bij de DG&J werden ingezet in de Covid crisisorganisatie. Er kwamen huurauto's en we gingen op pad om dagelijks tussen de zes en twaalf inwoners uit de regio een thuistest per team af te nemen. We waren altijd met twee verpleegkundige op pad. Na het testen brachten we de testen zelf bij het RLM die heel hard gewerkt hebben om die testen zo snel mogelijk van de juiste uitslag te kunnen voorzien.
Ik weet nog goed dat ik samen met Chelly, ook een verpleegkundige, op pad ging. We reden een wijk in Hardinxveld-Giessendam binnen en stopten bij een grote villa. Toen we binnenkwamen was er een heel ziek gezin, die waren uiteindelijk allemaal positief. Het was een rollercoaster. Je wist niks. We hadden toen allemaal de beelden van overvolle IC's uit Italië gezien. Dus we gingen heel goed op elkaar letten en elkaar goed aankleden. Als marsmannetje nam je de test af en sprak je even met de inwoners die geïsoleerd waren. Je had gewoon nog geen idee van de gevolgen. Het was een hele bijzondere periode. Het leek op een film en de lijsten in onze crisiskamer werden alleen maar langer.

Bij de mensen thuis
Mensen vonden het zo fijn dat we thuis kwamen om te testen. Ik heb in die tijd ook hele zieke mensen gezien. Mensen die bijna niet meer konden lopen en ik heb zelfs twee keer een ambulance moeten bellen. In het begin waren mensen natuurlijk heel erg bang dus niemand kwam bij ze over de vloer. Als iemand alleen woonde werden de boodschappen aan de deur gehangen en die inwoner was verder alleen thuis. Ik heb schrijnende situaties gezien. Mensen die soms al zeven dagen niemand hadden gezien en er slecht aan toe waren. We zorgden ook vaak dat er een pot thee gezet werd voor we weg gingen of hielpen met iets in huis. Ik ben zelfs met mensen naar het toilet gelopen. We vroegen altijd voor we vertrokken of we nog iets konden betekenen. Maar je hebt ook een strak schema want dan moest je weer naar de volgende om te testen.

Het waren lange en intensieve dagen. We testen ongeveer twaalf mensen op een dag, maar dit kon soms ook veel meer zijn. Je reed van Goudriaan naar Gorinchem en van Oud-Beijerland naar Bleskensgraaf. We gingen met ongeveer drie teams de regio in. Ik probeerde wel een route te maken zodat je niet de hele dag op en neer reed van de ene kant van de regio naar de andere. Maar we kregen veel ad hoc cases binnen. Ook huisartsen vroegen de testen bij ons aan of deden de testen zelf. We hebben ook nog schaarste gehad. Dat we geen pakken meer hadden of medische mondkapjes. Ik heb toen echt met de GGD GHOR moeten bellen of we alsjeblieft nog een doos pakken konden krijgen. We hebben het gelukkig wel altijd net aan kunnen regelen zodat we niemand teleur hoefde te stellen.

In het begin waren tien verpleegkundigen vanuit de DG&J aan het testen, dat werd aangevuld met verpleegkundigen van Jong JGZ. Ook het Rode Kruis heeft mensen geleverd om te testen. Wat ik echt heel mooi vond aan de samenwerking was dat iedereen de 'niet lullen maar poetsen' mentaliteit had. Iedereen wist dat het een crisis was en 'dat vind ik niet leuk' bestond gewoon niet.

Een crisis van grote omvang
Ik besefte al meteen dat we echt met een crisis te maken hebben. Ik kwam bij doodzieke mensen thuis. Maar ook doordat we niet genoeg pakken hadden om te testen. We moesten regelmatig tellen hoeveel materiaal we hadden en hoeveel mensen we moesten testen. Ook werden we gebeld door verzorgingshuizen die niet genoeg spullen op voorraad hadden. Ik kwam vaak bij het laboratorium om de buisjes met testen af te leveren en op te halen. Maar soms kregen we maar een beperkt aantal mee omdat ze niet genoeg hadden.

Op het parkeerterrein van de GHOR is uiteindelijk een test drive through opgetuigd. Dit was onze eerste teststraat. Verpleegkundigen van Jong JGZ hebben ons daar met veel inzet ondersteund met het afnemen van testen. De volgende teststraat kwam in een kazerne van de brandweer en daar konden we vier testlijnen inrichten. Ineens testen we echt honderden mensen per dag.
Er kwamen verschillende functies zoals een dag verantwoordelijke en trainers. Ik heb toen de opleidingen verzorgd en er kwamen steeds meer mensen bij. In het begin probeer je om mensen met een medische achtergrond aan te nemen. Maar op een gegeven moment heb je gewoon mensen nodig en dan ga je ze zelf opleiden. Dat is ook gelukt, iets waar ik trots op ben.

We hebben veel bijzondere momenten meegemaakt. Hele angstige mensen op de teststraat. Veel mensen waren angstig voor, zoals ze het zelf noemden een "stok" in hun keel of neus. Je moest mensen echt op hun gemak stellen. Inwoners waren niet alleen bang voor het testen maar ook voor de ziekte. We maakte zulke lange dagen. In het begin werkte we 36+ uur. Om 7:00 maakte de dag verantwoordelijke het brandweerhek open en maakte je alles in orde om weer een lange dag te kunnen draaien. Een mooie samenwerking met mensen vanuit de gemeente, JongJGZ, het Rode Kruis GHOR, de brandweer, politie, verkeersleiders om maar wat organisaties te noemen. Vaak moest je snel schakelen, en dat vind ik juist erg leuk om te doen.

Vaccineren
Toen we begonnen met vaccineren heb ik aangegeven dat ik graag mee wilde. Van origine is vaccineren natuurlijk mijn ding. Dat doe ik ook als reizigersverpleegkundige. Ik ben uiteindelijk coördinator geworden van de teams medisch werkbegeleiders. Op de juiste wijze vaccineren zonder fouten is belangrijk en daar hebben we veel tijd ingestoken.
Daarvoor zijn de medisch werkbegeleiders in het leven geroepen om de kwaliteit bij het vaccineren te waarborgen. Ik coördineer hen en zorg ervoor dat zij goed geïnformeerd zijn over alle veranderingen. Op een enkel incident na is dat ons gelukt. Ik ben erg trots op het team.

Ik zat ook in de werkgroep van CoronIT. Dit is het systeem dat landelijk is ontwikkeld voor coronapatiënten. Het is een softwaresysteem dat snel is opgezet en het moest heel veilig zijn. Ik weet nog dat mij gevraagd werd 'Wat moet er echt in en wat heb je nodig?' Ik voelde me toen wel echt verantwoordelijk.

Ik werk nu de helft van de tijd weer op de reizigerspoli en de helft van de tijd voor de Covid organisatie als medisch coördinator opleidingen. Ik wil het wel afmaken en bij Covid blijven. Misschien omdat ik er vanaf dag één bij ben. Door mijn kennis hierover denk ik ook van toegevoegde waarde te zijn.

Hulphond Sara
Ik ben betrokken geweest bij mensen met angsten. Angst tijdens het testen of vaccineren. Maar ook mensen met angst voor de dood. Het is altijd fijn om die mensen gerust te stellen. Ik heb bijvoorbeeld hulphond Sara geïntroduceerd op de vaccinatielocatie. Prikangst zit gek genoeg rond de puberleeftijd tot aan ongeveer 30 jaar. We gingen steeds jongere groepen prikken en toen kreeg je te maken met prikangst. Ik ben hier toen mee aan de gang gegaan. We hebben prikhokjes gemaakt waar mensen konden liggen, maar dit werkte meestal averechts. Een angstig iemand die moet gaan liggen, raakt vaak helemaal de controle kwijt waardoor ook dit geen een goede oplossing was. Na wat onderzoek gedaan te hebben, stuitte ik in Gelderland op een vaccinatielocatie waar een labrador rondloopt. De hond loopt rond op de locatie en mensen knuffelen met haar en als er iemand bang is gaat ze bij hen zitten. Ik wist toen al meteen dat we dit ook nodig hebben.
Toen ik een middag aan het werk was op een pop-up vaccinatielocatie kwam een collega langs met zijn hond. We maakte een praatje en ik was aan het spelen met de hond. Ik vroeg toen gekscherend of zijn hond niet kan komen werken als hulphond en hij vond het een goed idee. Zo zijn we met prikhond Sara begonnen.
We hebben niet eens een hele grote groep mensen gevaccineerd met behulp van Sara. Belangrijker vind ik de mensen die we hebben gevaccineerd. Zij zouden anders nooit de prik halen. Mensen kwamen echt uit het hele land voor Sara. Je moet echt denken aan kinderen die al onder hypnose zijn geweest, VR-brillen hebben geprobeerd en het dan nog niet is gelukt.
Sara heeft zelfs een eigen emailadres waar mensen zich kunnen aanmelden voor vaccinatie. Ik bracht de hond naar de parkeerplaats en inwoners liepen dan zelf met de hond aan de riem naar binnen. We hadden een apart hokje waar ze gewoon lekker konden spelen en knuffelen met de hond. En vervolgens gingen we vaccineren. Deze mensen kwamen meestal ook terug voor de booster en herhaalprik. "