Interview Rian: "Het leek alsof er alleen corona bestond"
Rian werkt nog maar een halfjaar als verpleegkundige infectieziektebestrijding bij de GGD als de Covid-19 pandemie uitbreekt. Ze is nog maar net ingewerkt als zij haar reguliere werkzaamheden moet laten liggen en zich volledig gaat richten op de coronacrisis.
Hoe het allemaal begon
"We zijn in februari 2020 begonnen met het oefenen om testen af te nemen. Eind februari heb ik ook zelf de eerste patiënt mogen testen samen met mijn collega die werkzaam was bij het klantencontactcentrum. Ik was nog maar net ingewerkt als verpleegkundige infectieziektebestrijding. Veel ervaring had ik nog niet. Met het kleine team dat we toen hadden, zijn we ons volledig gaan richten op de Covid-19 pandemie. Het vreemde was dat we in die periode bijna geen meldingen binnenkregen van andere infectieziekten. Het leek alsof er alleen corona bestond. Heel bijzonder was dat. Het was wel gunstig voor ons omdat wij ons zo volledig op corona konden richten. In de loop van het jaar kwamen de reguliere meldingen weer binnen en begon dat te knellen. Er gingen toen weer verpleegkundigen terug naar de reguliere organisatie. Ik ben samen met een collega uit het team infectieziektebestrijding volledig overgestapt naar de Covid-19 organisatie tot oktober 2021. Al snel konden wij het aantal patiënten niet meer kwijt in het systeem dat wij normaal gesproken gebruiken voor een bron- en contactonderzoek. Het waren te veel cases om te registreren. We hebben toen tijdelijk een casusregister opgezet waarin alleen de noodzakelijke informatie per positieve patiënt werd geregistreerd. Op die manier hielden we wel zicht op de aantallen en uitbraken binnen onze werkregio. Dat was voor mij wel echt het moment dat ik besefte dat dit nog wel even zou gaan duren.
Inwerken en begeleiden
"In het begin hebben we zelf veel moeten opzetten, mensen inwerken, begeleiden en vooral heel veel vragen beantwoorden. Er werkten toen veel medisch studenten bij ons omdat het lopen van coschappen op dat moment niet mogelijk was. Die medisch studenten waren binnen no time ingewerkt en hadden bij wijze van spreken genoeg aan een ‘half woord’. Maar er kwamen ook mensen vanuit totaal andere branches bij ons werken, zonder medische opleiding. We konden immers alle hulp gebruiken! Dit vroeg van ons wel veel meer qua inwerken en begeleiding. Dit waren op dat moment ook mijn voornaamste werkzaamheden. Ik vond dat wel een hele mooie ervaring: al die nieuwe collega’s en leuke mensen die ik heb leren kennen. Op een gegeven moment moest er ook een team voor de clusters komen. Je spreekt van een cluster als er binnen een organisatie meerdere personen besmet zijn die mogelijk gelinkt zijn aan elkaar. Denk aan een school, kinderdagverblijf, bedrijf of een verpleeghuis. We hebben toen een heel team verpleegkundigen en verpleegkundig ondersteuners aangenomen en ingewerkt. Dit team werkt nog steeds voor de corona organisatie, weliswaar in sterk afgeschaalde vorm."
"Het was een hele emotionele tijd'
"Helemaal in het begin namen wij nog zelf alle testen af en deden we ook zelf het bron- en contactonderzoek. Er was in die tijd een familie waarvan de vader overleed. Dit was de eerste coronapatiënt die overleed in Nederland. De hele situatie heeft uiteraard een enorme impact gehad op de familie van die meneer. Samen met een van mijn collega’s heb ik de familie heel intensief kunnen begeleiden. Daar hadden we toen gelukkig nog tijd voor. We hebben veel contact gehad met artsen en de microbioloog uit het ziekenhuis waar die meneer lag om er toch voor te zorgen dat zijn familie afscheid kon nemen. Ook was er een intensieve afstemming met de begrafenisondernemer: niet alleen om hen te adviseren over de uitvaart, maar ook om een plan te bedenken om de pers op afstand te houden. De kinderen van deze meneer werden van alle kanten belaagd. Ik heb wel het gevoel gehad dat ik concreet iets voor hen kon betekenen op dat moment. Dat vergeet ik echt nooit meer. Het was een hele emotionele tijd want je krijgt al het verdriet en de wanhoop van mensen mee. "
Grotere impact dan verwacht
"Als je er zo op terugkijkt besef je wat voor nare tijd het is geweest. Er waren kinderen die niet bij hun ouders in instellingen mochten. Of oudere echtparen waarvan de vrouw in ziekenhuis A lag en de man in ziekenhuis B. Kinderen die niet bij hun ouders in het ziekenhuis mochten omdat ze zelf positief testten. Echt heel bizar dat dat de realiteit was. Vooral de eerste periode heb je nog zoiets van 'Dit gaan we fixen met z'n allen'. Iedereen zit dan nog in zijn adrenaline en je kan heel veel hebben. Maar op een gegeven moment wordt het zo veel. Je maakt hele lange dagen en werkt ook in de weekenden. Dat vond ik wel echt heel zwaar. Ook de continue druk van het RIVM vond ik pittig. Dan had je net alles weer op orde en kwam er weer een nieuwe opdracht binnen. Dat was vooral in het begin bijna niet te doen met het kleine team dat wij toen hadden.
In Nederland waren we absoluut niet voorbereid op zoiets groots. De grote impact op de economie en het leed dat mensen hebben gehad. We hebben toevallig een paar maanden voor de uitbraak een pandemieoefening gehad. Dat waren twee trainingsdagen en toen dacht ik nog 'lijkt me wel leuk zo een pandemie'. Dat had ik dus niet moeten denken want een paar maanden later was het echt zo ver. Ik had me toen niet kunnen voorstellen dat het er zo heftig aan toe zou gaan. Dat er bepaalde dingen beter voorbereid moeten worden voor het geval dat, ja dat is wel een les die we met z'n allen hebben geleerd."
